شعر و داستان نو چاهورز محمد صبح دل

من مرد زمانم

اندیشه ی آسمانم

تصویرگر خیالم

اینم نه آنم

من قصه ی امروزم

چشمم به تو می دوزم

هرگز تو نگو با من

در حسرت دیروزم

من تا تو بلد هستم

امروز اگرچه بد هستم

فکر و خیال من

هرجا که رود هستم

درویش صفت تا تو

در هر نفس با تو

ما غرق زیبایی

کل خیال ما تو

من می شوم حیران

از دست آن چشمان

لغزش اگر بود

دستم تو گیر ای جان

دردی که من دارم

دردیست که دنیا دارد

کاری که من کردم

کاریست که فردا دارد

چیزی که من می خواهم

چیزیست که رؤیا دارد

این حس زیبا را

هرگز نگیر از من

تا من خودم را

در توبسازم باز

دردی که من دارم

دردیست که فردا دارد

کاری که من کردم

کاریست که دنیا دارد

حرفی بگو از فردا

دیروز من نابود شد

اندیشه های روشنی

لبریز این تار و پود شد

من فکر خود را تا تو خواهم راند

یک لحظه هم در خود نخواهم ماند

امروز هرچه دلت خواست

لبخند زن بر اندیشه ام

چیزی نمانده تا ببینی

بر سرنوشتم تیشه ام

من می روم تا حادثه

فردا دگر در دست من احساس دارد

گیرم که نفرت در تو امروز

صدها هزاران داس دارد

فرمانبر کوروش کبیرم نه!

تصویرگر خیال بوف کورم نه!

من فاصله را

از دست هایت

من حادثه را

از چشمهایت

بگرفتم و در تو دیوانه شدم!

به زودی شعرهای جدید من بر روی وبلاگ قرار خواهد گرفت متفاوت و از نوعی دیگر

از دست رفتن مرد بزرگ آبادانی ، پرچمدار سرسبزی ، دبیر انجمن سبز جنوب ، رئیس شورای اسلامی چاهورز ، عضو شورای حل اختلاف چاهورز و مدیر دبستان شهید توانا (فتحعلی قائدی ) را به همه مردم منطقه تسلیت عرض می نماییم.

آنان که تور را کشتند بدانند

آنان که تو را نکشتند بدانند

این خون که بر این زمین ریخت نخواهد خشکید

این تن که در این خاک خفت نخواهد پوسید

این قصه نه قصه ی امروز است

دردیست که بر پیشانی فردا هست

این زخم نه زخمییست که مرهم خواهد

بر پیکر خون نشسته ات بس معنا هست

تقصیر زمان نیست اگر کشته شدی

انسانیتت تمام بود و فرشته شدی

ای شاعر امروز دهستان مریضم

فریاد بزن ما نه همانیم که می گویند

داد بزن ما نه همانیم که می خواهند

در اولویت چشمهایت

به من نگاه کن که شب زده ترم

برایم بمان

من تو را می فهمم

و سکوتت را انفجاری غریب می دانم

و می دانم که تو روزی به من یاد خواهی داد

سرودن شعری که در آن خمیازه نباشد

وقتی دلم نمی خواهد

وقتی دلم نمی خواهد له شوم

چگونه زیر پاهایت توقف کنم

زمان رونده است

و ما باز مثل همیشه بازنده ایم

انتظار

و چقدر غمگين است

وقتي روي اعصاب خدا راه مي رويم

من

زمان زمين را زائيد

و زمين زن را

و زن تن را

و تن من را

منطق

و هدف خدا از خلقت من و بدبختي

خوشبختي را براي ديگران ثابت کردن بود

پ

و هيچ وقت بند پ شامل حالمان نشد

هشت سین

هیچ وقت نتوانستند سفره ی هفت سین داشته باشند

همیشه سیگار پدر همه چیز را خراب می کرد

و این گناه عید نبود

تجدد

پارسال پول می دادند

تا شعر بخوانیم

امروز پول می دهیم

تا شعرمان را بخوانند

ایستگاه

و همه سوار خط خود شدند

جز او که بر خط فقر سوار بود

و در پیاده روها

احساس های آلوده اش را در قالب شعری استفراغ می کرد